Ineke: “Als iedereen die reageert op sociale media ook iets doet, zijn we uit de problemen.”

Al van jongs af aan wilde ze dierenartsassistente worden, maar het leven liep anders. Daarvoor in de plaats kwam de wens om ooit op de Dierenambulance te werken. Inmiddels is Conny Sluis inderdaad een van de vrijwilligers en ze raadt het iedereen aan. “Ik heb mijn roeping gevonden en vind het fantastisch iets voor dieren te kunnen doen.” Om alle diensten goed te kunnen bezetten, zoekt Dierenambulance Zuid-Holland Zuid het liefst nog achttien nieuwe helpers.

Door Connie Bestman

De ontmoeting tussen Conny Sluis uit Herkingen en coördinator van Goeree-Overflakkee Ineke Hoek komt toevallig tot stand op de Holle Bolle Dag in Sommelsdijk in augustus 2025. “We raakten in gesprek en ik dacht ik moet het nu doen, anders doe ik het nooit meer”, blikt Conny terug op de ontmoeting. Een dagje meedraaien in oktober volgde en ze was verkocht. “De eerste melding was een snipje in een rattenklem waarvan het pootje er half aan hing. Op mijn echte eerste proefdag hebben we een goudhaantje opgehaald, hij zat met zijn vleugeltje vast in een spinnenweb. Dan kom je met drie man sterk aan voor een van de kleinste Europese vogeltjes”, lacht ze. 

De Dierenambulance valt onder de Dierenbescherming en rijdt op het eiland, en omstreken, met twee bussen. Er wordt gewerkt in diensten van zes à zeven uur achter elkaar. “We hebben nu 24 vrijwilligers, wat op een aantal van 52.000 inwoners natuurlijk heel weinig is. Het allerideaalst is een pool van 42 man die minimaal een dienst per week kunnen draaien. Minder is eigenlijk niet te doen. En ook als bijrijder moet je het liefst een rijbewijs hebben, want als je collega ziek wordt, is het fijn als je als reservechauffeur kunt fungeren”, legt Ineke uit aan haar keukentafel in Ouddorp. “Op Facebook zien we vaak verontwaardigde reacties als het om dierennieuws gaat. Maar dat is makkelijk. Als iedereen die reageert, hier ook iets mee gaat doen, zijn wij meteen uit de problemen”, reageert ze op de bezettingsproblemen.

Bever in de Noordzee 
Het tweetal praat vol enthousiasme over het werk en de anekdotes vliegen over tafel. Van een bever in de Noordzee op Tweede Kerstdag, “helaas overleden”, tot aan levensgevaarlijke slangen, nijlganzen en zeeschildpadden die naar Blijdorp gaan: elke dag is anders. Helaas zijn er ook meldingen die eindigen met een overleden dier, ondanks alle goede zorgen. “Je verlost het dier uit het lijden dus je kan altijd helpen. Dat helpt wel met de verwerking als ze doodgaan”, geeft Ineke aan. 

In tegenstelling tot een normale ambulance voor mensen, kunnen medewerkers van de Dierenambulance weinig medische handelingen uitvoeren. De bus fungeert vooral als vervoermiddel voor de dieren, dan wel naar een dierenarts of een gespecialiseerde opvang zoals Egelopvang Papendrecht of Vogelopvang Karel Schot in Rotterdam. “Je komt overal en kan overal achter de schermen kijken. Dan zie je ook hoe netjes het overal is en hoeveel respect ze hebben voor de dieren. En ook alle dieren tellen mee, van een spitsmuis tot een guppy”, vertelt Conny die inmiddels op steeds meer plekken binnen is geweest.

Wasbeer op de camping 
Voor nieuwe vrijwilligers zijn er geen verplichte cursussen of speciale eisen. “Je leert heel veel onderling. Op weg naar een melding overleg je al over de aanpak en je leert ook van iedere collega weer wat anders. En op de terugweg bespreek je wat er gebeurd is, dit helpt ook bij het verwerken”, legt Conny uit. “Je moet er wel tegen kunnen, maar dat is ook het voordeel als je met z’n tweeën bent. Als er iets is waar je niet tegen kunt, kan de ander het overnemen”, vult Ineke aan. Haar gekste opgehaalde dier ooit was een jonge wasbeer op een camping in Ouddorp. “Met exoten mag je niet rijden, dus dat duurde nog best een tijd voor we toestemming kregen om hem mee te nemen. We hebben hem naar Stichting Aap gebracht, maar hij is helaas wel overleden.” Dieren die het wel overleven, zien ze vooral in het voorjaar. “Dan wordt een moeder eend overreden, maar kunnen de pulletjes worden gered.” Zo hebben de seizoenen ook hun invloed op de Dierenambulance. “In het voorjaar krijgen we veel meldingen van vogeltjes die uit het nest vallen en in de herfst hebben we de egelpiek.” 
 
Ineke ziet het ook als taak van de Dierenbescherming om voorlichting te geven. “Als een roofvogel een duif pakt, wordt die weggejaagd en worden wij gebeld voor de duif. Deze is dan niet meer te redden, de roofvogel pakt een volgende en dan zit je met twee dode duiven in plaats van een. Mensen hebben hele goede bedoelingen, maar soms moet je de natuur ook de natuur laten zijn.”

De dierenliefde spat er bij de twee vrouwen vanaf en ook de voldoening van dit vrijwilligerswerk is duidelijk merkbaar. “Ik kijk nu al uit naar mijn volgende dienst en had dit het liefst als betaald werk gehad”, geeft Conny aan, wat door de coördinator wordt beaamd. “Dat hoor je bijna iedereen zeggen. En het is echt verslavend. Ik werk nu veel achter de schermen en mis het rijden op de ambulance heel erg. Ik kan het dan ook iedereen die van dieren houdt aanraden. Het is ook heel mooi om zoiets te doen voor de maatschappij, dus probeer het een dagje uit en ervaar het zelf”, spoort Ineke iedereen aan. 

Zondag 1 februari 2026