Pleegouders Arjen en Aliene: "Je houdt van zo'n kind alsof het van jezelf is"

De rechtszaak rondom de zware mishandeling van het pleegmeisje uit Vlaardingen schokte het hele land. Niet alleen de pleegouders werden beschuldigd, ook jeugdzorg zelf kreeg veel kritiek te verduren. Pleegouders Arjen en Aliene uit Herkingen zagen de gebeurtenissen met verbazing aan: “Als ik opeens een metalen kooi in de kamer heb staan, wordt door onze pleegzorgorganisatie echt wel gevraagd waar dat voor is.”

Door Connie Bestman

Het gezin bestaat uit vader Arjen, moeder Aliene en de drie jongens; Jorian van 12, Matthew van 10 en Elan van 7. Al sinds hun trouwen heeft het stel de wens om pleegzorg te verlenen, maar pas na hun verhuizing naar een grotere woning in Herkingen is hier ruimte voor. Het paar biedt pleegzorg via de christelijke organisatie Timon. “We zitten zelf in een gezegende situatie en vinden het een soort roeping. Het voelt als een opdracht van de Heere God zelf zogezegd, dat we dat mogen doorgeven en uitdelen, wat we eerder van hem gekregen hebben”, vertelt Aliene. Ook in zijn werk als politieagent is Arjen vaak genoeg getuige van schrijnende situaties, wat de behoefte om te helpen nog extra aanwakkert.

Na aanmelding bij Timon volgt een traject met veel gesprekken. “Je neemt deel aan een verplichte cursus van drie avonden, hier zijn ook andere pleegouders bij aanwezig. Je moet een hele biografie over jezelf schrijven, ook over de moeilijke periodes en wat jouw triggers zijn. En ze praten ook met onze eigen kinderen, wat zij ervan vinden”, legt Aliene uit. Het stel overlegt sowieso alles hierover met hun zoontjes. “Ze vinden het heel leuk en zijn enthousiast. Het eerste jongetje dat we opvingen beschouwden ze echt als hun broertje. We hebben wel een keer nee gezegd tegen de plaatsing van een meisje van 14, onze oudste wil ook graag de oudste van het gezin blijven en dat accepteren we dan.”

Tijdelijke plaatsing, blijvende indruk
Het gezin heeft inmiddels twee kindjes mogen verwelkomen, het eerste was een jongetje dat wel anderhalf jaar bij hen heeft gewoond. Het tweede was een meisje dat een maand bij hen bleef. Met haar is nog steeds contact. “Het is heel mooi om te zien hoe we haar dingen konden leren en het is fijn dat ze nu thuis weer goed is geland”, vertelt Arjen. Met het jongetje is helemaal geen contact meer. “Het moeilijkste hiervan is het afscheid nemen. Je geeft zo’n kindje liefde zonder voorbehoud en houdt ervan als van je eigen kind. Je bent er zo emotioneel bij betrokken en dan is het van het een op het andere moment klaar”, geeft Aliene de zware kant van pleegzorg aan. “We snappen dat de ouders geen contact willen houden. Voor hen is het natuurlijk traumatisch als je kind uit huis wordt gehaald en ze willen die tijd zo snel mogelijk vergeten, maar het is wel heel moeilijk.”

Zorgen voor een kind van een ander
Beiden geven aan dat je zelf heel stabiel moet zijn om het aan te kunnen. “We willen het niet romantiseren, want het is hard werken”, wil Arjen duidelijk maken. “Je doet pleegzorg echt voor het kind, als je zelf veel liefde hebt om door te geven. Natuurlijk krijg je ook veel mooie momenten en maak je gouden herinneringen, maar je moet je blijven realiseren dat je voor het kind van iemand anders zorgt”, vult Aliene aan. “En je bent alles bij elkaar opgeteld wel een dag per week bezig met allerlei afspraken. Ze moeten naar logopedie, een ziekenhuis, speltherapie, noem maar op. Je weet ook weinig van het kind af, vaak krijgt de organisatie ook maar summiere informatie over het kindje. Je moet de rest zelf een beetje gaandeweg uitzoeken. Als bijvoorbeeld een deur wat te hard wordt dichtgegooid en je ziet het kind erg schrikken, dan weet je wel dat daar wat mee aan de hand is”, vertelt ze.

Ze benadrukken dat ze alleen vanuit hun eigen ervaring kunnen vertellen en niet weten hoe het er bij andere organisaties aan toe gaat. “Wij kunnen onze pleegzorgbegeleiding altijd bellen als we ergens mee zitten en er komt ook regelmatig iemand langs. Ook bij elke plaatsing komen ze thuis kijken. Ze kijken dan hoe de kamers eruitzien en of het een veilige omgeving is. Ook kijken ze hoe het met alle gezinsleden gaat. We hebben een vaste contactpersoon maar je moet wel zelf aan de bel trekken als er iets is”, vertelt Aliene. Arjen vult aan: “Er is veel hulp maar je moet het wel onder ogen zien als je iets niet aan kunt. Als je altijd zegt dat alles goed gaat, schiet niemand daar iets mee op.” Ze zijn dan ook tevreden met Timon, ook omdat de organisatie kijkt naar de belangen van de pleegouders. “Met het jongetje gingen we elke week op bezoek bij zijn moeder wat een uur heen en een uur terugrijden was. Dit moest op een gegeven moment naar twee keer in de week en dat was voor ons echt niet te doen. Daar heeft Timon toen gelukkig in bemiddeld en meegekeken naar wat wél haalbaar is."

Informatiepakket
Jeugdzorg Nederland ziet na gebeurtenissen als de mishandeling van het meisje uit Vlaardingen een duidelijke piek in het aanvragen van informatiepakketten. Gemiddeld worden er twaalf pakketten per dag aangevraagd. Eind mei 2024, als het nieuws naar buiten komt, loopt dit aantal op naar gemiddeld veertig per dag. Ook bij de start van de rechtszaak (30) en bij de twee zittingsdagen (56 en 46) ligt het aantal fors hoger. “Wij houden onze cijfers niet per dag bij, maar zagen wel na de Week van de Pleegzorg eind 2025 dat er meer aanmeldingen waren voor onze informatieavonden dan in het jaar daarvoor”, geeft woordvoerder Wilma van Eijk van Jeugdhulporganisatie Timon aan.

Op 3 maart 2026 vindt er in het Rondeel in Middelharnis een informatieavond plaats voor geïnteresseerden. Het is een gezamenlijke avond van Timon, iHub Pleegzorg & Gezinshuizen, Enver en WSVG. Aanmelden hiervoor kan via de website van Timon.

Dinsdag 13 januari 2026